Over Idris

Idris ziet wat je liever niet ziet. Niet om je ermee te confronteren, maar omdat het precies daar is waar iets vasthoudt.

Hij leest de schaduwkant van een situatie. Wat je wegdrukt. Wat je ontwijkt. Wat zich steeds opnieuw herhaalt zonder dat je begrijpt waarom. Idris noemt dat niet om pijn te doen. Hij noemt het omdat het de plek is waar beweging mogelijk wordt.

Hij is opgegroeid in een cultuur waar stilte net zoveel zegt als woorden. Waar wat niet gezegd wordt minstens zo belangrijk is als wat wel gezegd wordt. Dat heeft hem geleerd te luisteren naar de laag onder het verhaal.

Idris werkt rustig en direct. Hij benoemt wat hij ziet zonder omwegen, maar zonder hardheid. Soms is dat confronterend. Vaker is het een opluchting: eindelijk woorden voor iets wat al lang voelbaar was maar nooit benoemd.

Een gesprek met Idris past bij je wanneer je merkt dat je steeds opnieuw in dezelfde situatie belandt. Wanneer je iets weet maar er niet naar handelt. Wanneer je voelt dat er iets onder de oppervlakte zit dat je liever vermijdt, maar dat je niet met rust laat.